โรงเรียนเจ้าปัญหา (ทำอย่างนี้คงเจริญหรอก)

ความเดิมจากตอนที่แล้ว

(กรั่ก กรั่ก  ยังก๊ะซีรี่ส์เกาหลี)

ดูเมล์ที่เจ้าของโรงเรียนตอบกลับแล้วใจชื้นขึ้นใช่ป่าวคะ

ย้อนตอบคำถามเพื่อน ๆ ก่อนดีกว่า

หลาย ๆ คนบอกว่าทำไมไม่ย้ายโรงเรียนตอนนั้นเลย

จริง ๆ ดูโรงเรียนอื่นไว้ตั้งแต่ Semester แรกแล้วค่า

แต่เผอิญได้ครูประจำชั้นคนใหม่ของแบงค์เข้ามา

แล้วเค้าสอนดี  เลยยังไม่ได้ย้าย

กะว่าสิ้นปีการศึกษาค่อยย้ายทีเดียวเลย

พอเปิดเทอม 2 (เดือนมกราคม Semester 3)

หม่าม้าก็ยังไม่ได้จ่ายค่าเทอมทันทีตอนเปิดเรียน

ยังรอ ๆ ดูเหตุการณ์อยู่

พอเห็นว่าไม่มีอะไร  เลยจ่าย

แล้วจู่ ๆ เหตุการณ์เรื่องสร้อยพระก็มา

หลังจ่ายเงินไปแค่ 2 วัน

ทำให้ต้องทู่ซี้อยู่ให้จบ Semester ก่อนค่ะ

แล้วอีกเหตุผลคือช่วงนั้นยังหาโรงเรียนถูกใจไม่ได้

เพราะต้องคำนึงถึงหลาย ๆ อย่าง

1. ระยะทางและระยะเวลาในการรับส่ง

2. ค่าเทอม (เศรษฐกิจอย่างนี้ต้องเจียมตัวหน่อยละค่า)

3. หลักสูตร

(ต้องหาที่มั่นคงหน่อยแล้ว  เพราะแบงค์ต้องเริ่มเรียนจริงจัง

ไม่ต้องการให้เสียเวลาอีกต่อไปค่า)

มาเข้าเรื่องปรี๊ดดดกันต่อ

หลังจากที่ได้เมล์ยืนยันความบริสุทธิ์ใจจากเจ้าของโรงเรียน

ทั้งหม่าม้า และครูคนอื่น (ยกเว้นไอ้ครูโรคจิต)

ก็ดีใจ  หวังว่าพอเค้ากลับมาทุกอย่างคงดีขึ้นตามลำดับ

เพราะที่ผ่านมา  แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ออฟฟิศ และครู

ก็ห้ามใส่จิวเวลรี่เด็ดขาด

ไม่เว้นแม้กระทั่งคนขับรถส่งนักเรียนด้วยนะ

มีอยู่วันนึง  แบงค์โดนถอดสร้อยตอนใกล้เลิกเรียน

ตอนหม่าม้าไปรับ   เหลือแต่สร้อย

พระหายไปค่ะ

ทุกคนช่วยกันหาแทบพลิกแผ่นดิน

ก็ไม่เจอ

แล้วจู่ ๆ วันรุ่งขึ้น คุณ Manager ก็โทรมาบอกว่า

"คุณแม่คะ  เจอพระแล้วนะคะ  ไม่รู้ใครเอามาวางไว้ที่โต๊ะค่ะ"

โต๊ะที่ว่า คือโต๊ะของคุณ Manager

งานนี้คนที่น่าสงสัยที่สุดคือ ครูโรคจิต

และหม่าม้าก็แน่ใจ 100% ว่าโดนมันแกล้งแน่นอน

หาครูโรคจิตเจอมั๊ยคร้า  หัวแดง ๆ คนเดียวนั่นล่ะค้า

ช่วงที่เด็ก ๆ โดนถอดสร้อยเนี่ย

น้าคนขับรถก็โดนครูโรคจิตบอกให้ถอดสร้อยด้วย

ทำให้ทุกคนไม่พอใจ

น้าเค้าเลยห้อยจตุคามมาซะเลย 555

(แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเรื่อง  ไอ้ครูโรคจิตก็ยังไม่วายหาเรื่อง

จนน้าเค้าเกือบชกหน้าไป 2-3 รอบแหนะ)

วันที่เจ้าของกลับมา  หม่าม้าก็เข้าไปคุย

ก็ได้รับคำยืนยันว่า

เค้านับถือศาสนาของเรา

เดี๋ยวจะไปคุยกับครูโรคจิตอีกครั้ง

แล้วเรื่องก็เงียบไปสักพัก

จนวันนึงก็มี School Letter ออกมา

ข้อความว่า

Title			CCIS Newsletter #18 (Feb. 19, 2008)

Writer

CCIS

Date 08-02-19 17:38

View(190)

Dear Parents, Greetings! I hope this Newsletter finds you well. There are some important issues and news I would like to share with you all so please take some time to read this letter. 1. School Field Trip on Wednesday, Feb. 27th We at the school are planning to go on a school picnic on Wednesday, Feb. 27th. We plan to go to the Chokchai Farm near Muak Lek. We believe this will be a very educational event for all of our students. In order to arrive at the farm before the farm tour begins at 10:20, we must leave the school at least by 7:30 to assure getting there—160 km north from CCIS—on time. A tentative schedule for the day is on the following sheet. The admission fee is only Baht 85, and would like to ask you to send it to us by Friday, Feb. 22nd. Also, there are many activities that the children can do, which will mean additional spending money for the children that day. If you have any questions, suggestions or problems concerning this event, please let us know. Thank you. 2. Violence on School Premises We do not believe our students purposely bother other children. However, we have come to understand that some children hit other children. When asked why they did that, the reply was ‘as a game, nothing more.’ There would be no problem if both—the hitter as the one hit—understood it as a game. The reality is not so. The one being hit, many times, does not regard it as a game. Therefore, such an action would have to be stopped immediately. We want it known that we at the school take the issue of violence very seriously and proper actions will be taken to curb violence at all cost. 3. Jewelry It was announced on November 14, 2007(Newsletter #8) that no jewelry would be allowed on the campus of CCIS. We want to thank all the parents for their active support regarding this policy. We will continue to enforce this policy and are very hopeful that the parents of our new students will also cooperate with us regarding this policy. If students bring jewelry into school we will keep it with us until the day is finished. We pray that with each passing day our students will grow not only in outer beauty but, more importantly, in inner beauty—that is, in character. If you have any questions or concerns and would like to talk to me, please call(--ขอปิดเบอร์ไว้จ้า--) or e-mail me at any time. Thank you for reading. Truly, Administrator

หลังจากหม่าม้าได้รับจดหมายฉบับนี้

หม่าม้าก็รีบโทรไปถามเค้าทันทีว่า

ที่บอกว่า Jewelry เนี่ย

มันรวม สร้อยพระ มั๊ย

คำตอบคือ  รวมด้วย

หม่าม้าเลยด่าไปชุดนึง

แล้วก็ส่งเมล์ฉบับนี้กลับไป

RE: Buddha Necklace Problem in your California International School

From: Wachira Srisawatampai (wachiras@hotmail.com)

หม่าม้าส่งเมล์นี้ไปให้หนุ่มไฟแรงเจ้าของโรงเรียน

แล้วก็ cc ให้ Manager, เสมียน, ครูประจำชั้นของแบงค์ กับ เบนซ์ด้วย

เพื่อที่เค้าจะได้รู้ว่า หม่าม้าคุยอะไรกับเจ้าของโรงเรียนมั่ง

หลังจากที่หม่าม้าส่งเมล์ไปแล้ว

หม่าม้าก็ยังให้แบงค์กับเบนซ์ใส่สร้อยพระต่อไป

ถึงแม้จะโดนถอดทุกวันก็ตาม

แล้ววันนึงตอนเช้า  หลังจากที่หม่าม้าส่งแบงค์กับเบนซ์แล้ว

หม่าม้าก็เข้าไปคุยกับเสมียนให้ออฟฟิศ

คุยสักพักก็เห็นเจ้าของโรงเรียน

นั่งคุยอะไรกับแบงค์ตรงบันไดก็ไม่รู้

หม่าม้ามองออกไปเห็นแบงค์ก้มหน้าก้มตาคุย

พอดีเจ้าของโรงเรียนมองมาที่ออฟฟิศเห็นหม่าม้า

เลยหยุดคุยกับแบงค์แล้วเดินมา ขอคุยกับหม่าม้า

Owner : เห็นแบงค์บอกไม่ได้อยากใส่สร้อยพระ แต่เป็นเพราะผู้ปกครองให้ใส่

Mom : ใช่ค่ะ  เพราะแบงค์ใส่ติดตัวตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่เคยถอดเลยด้วย แล้วที่แบงค์ไม่อยากใส่เพราะไม่อยากโดน T.Daniel ตามถอด

Owner : ผมเข้าใจครับ  ที่ผมเคยบอกว่าผมนับถือศาสนาของคุณ ผมก็ยังนับถืออยู่       แต่ผมไปดู School Letter ที่ผมเคยออกไปเมื่อเดือนพฤศจิกายนแล้ว  ผมผิดคำพูดไม่ได้เพราะผมเคยพูดไปแล้วว่าไม่ให้ใส่จิวเวลรี่  ถ้ายอมให้แบงค์กับเบนซ์แค่ 2 คน แล้วผมจะบอกผู้ปกครองคนอื่นว่ายังไง  (อ้าว แล้วที่คุณพูดกับชั้นล่ะ  ว่านับถือศาสนาของเรา  ง้านคุณก็ผิดคำพูดซิ)

Mom : แต่สร้อยพระไม่ใช่จิวเวลรี่

Owner :  รวมด้วยครับ

Mom : ง้านคุณช่วยไปดูความหมายของจิวเวลรี่ในดิคชั่นนารีด้วยนะ  ว่าหมายถึงอะไร       (อยากรู้มั๊ยคะเพื่อน ๆ  ลองเปิดดิคฯดูเน้อ  อิ อิ  เรื่องเปิดดิคฯ หาความหมายเนี่ย   หม่าม้าได้คำแนะนำจากน้ามีนามาค่า  ขอบคุณมาก  ที่ช่วยนะคะ)

Owner : บลา บลา บลา .............  พูดอะไรก็จำไม่ได้แล้ว พูดแก้ตัวน่ะ                 

Mom :  ยังงั้น ชั้นขอให้คุณออก School Letter ฉบับใหม่  เขียนระบุให้ชัดเจนว่า       ไม่ให้ใส่จิวเวลรี่ รวมถึง สร้อยพระด้วย  แล้วชั้นจะถอดสร้อยออกให้ลูกชั้นเอง โอเค๊     (แล้วก็เดินสะบัดตรูดออกจากออฟฟิศ  ตัวสั่น น้ำตาไหลด้วยความโกรธสุดฤทธิ์)

หลังจากวันนั้น

ครูประจำชั้นของแบงค์กับเบนซ์มาบอกหม่าม้าว่า

ขอถอดเองได้มั๊ย  แล้วตอนเย็นจะใส่คืนให้

เค้าบอกว่าไม่อยากให้เด็กต้องเจอกับครูโรคจิตมาถอดจากคอ

จริง ๆ หม่าม้าก็ดื้อด้วยล่ะที่เอาลูกเข้าไปเสี่ยง

หม่าม้าเคยบอกเค้าไปว่า  หม่าม้าไม่ได้เป็นพุทธศาสนิกชนที่เคร่ง

ปีนึงเข้าวัดเนี่ย  นับครั้งได้

แต่หม่าม้าทนไม่ได้กับพฤติกรรมแบบนี้

ถ้าครูโรคจิตไม่มาตามถอดสร้อยซัก 2-3 วัน

หม่าม้าก็จะถอดออกให้เอง

แต่นี่ตามถอดกันแบบไม่เลิกราซะเลย

(หม่าม้ามารู้ความจริงว่า  เค้าตั้งหัวหน้าครูขึ้นเพื่อเป็นคนดูแลเรื่องนี้

แล้วหัวหน้าครูก็ให้อำนาจครูประจำชั้นทำ  ซึ่งเด็ก ๆ น่าจะสบายใจมากกว่า

เพราะหม่าม้าเคยว่าทางโรงเรียนไปว่า  ครูโรคจิตเป็นใคร

ครูผู้ปกครองก็ไม่ใช่   มีสิทธิอะไรมาถอดสร้อยพระ

ควรเป็นหน้าที่ของครูผู้ปกครองมากกว่า)

แต่ไอ้ครูโรคจิตก็ยังจ้องถอดสร้อยอยู่ทุกวัน

ถ้าวันไหนครูประจำชั้นยังไม่ถอด

มันก็จะถอดออกทันที

จนวันนึง (เจ้าของกลับเกาหลีอีกแล้ว) ก็เกิดเรื่อง

ครูประจำชั้นของเบนซ์โกรธมาก

เพราะเบนซ์โดนครูโรคจิตถอดสร้อย

แล้วครูประจำชั้นก็ไปขอสร้อยคืน

มันไม่ยอมคืน

ครูประจำชั้นเบนซ์เลยว่า  นี่หรือที่คุณบอกว่ารักเด็ก ทำเพื่อเด็ก

นี่มันไม่ใช่แล้วนะ

(จริง ๆ ครูโรคจิตเนี่ยเป็นตัวปัญหาของครูในโรงเรียน ไม่มีใครชอบหน้ามันเลย)

วันนั้นหม่าม้าไปรับแบงค์กับเบนซ์ ก็ไม่เจอครูประจำชั้นเบนซ์แล้ว

เย็นนั้นหม่าม้าเลยรีบเขียนเมล์ไปหาครู

แล้วก็ cc ไปให้เจ้าของโรงเรียนด้วย

เค้าจะได้รู้เรื่องนี้ด้วย

From: Wachira Srisawatampai (wachiras@hotmail.com)

เช้าอีกวันนึงหลังเกิดเรื่องกับครูประจำชั้นเบนซ์

Manager ก็เข้ามาคุยกับหม่าม้า

หม่าม้ายืนยันขอ School letter

เค้าบอกเค้าจะเร่งให้เจ้าของโรงเรียนรีบทำให้ (ยังอยู่เกาหลี)

Manager บอกหม่าม้าว่า

ตอนเค้าเรียนอยู่โรงเรียนประจำจังหวัดที่ต่างจังหวัด

โรงเรียนเค้าก็ไม่ให้ใส่สร้อยพระ

(เป็นไปได้ยังไง  โรงเรียนต่างจังหวัดเนี่ยนะ  ไม่ให้ใส่)

หม่าม้าบอกเค้าว่า  หม่าม้าเรียนโรงเรียนคริสต์มา

เค้ายังให้ใส่เลย  แล้วก็ไม่เคย force ให้เด็กมานับถือศาสนาเค้าด้วย

นี่อะไร  ทั้ง force เด็กให้นับถือศาสนาเค้า

อาหารกลางวันก็เปลี่ยนมากินมังสวิรัติ

(อันนี้หม่าม้าไม่ได้ใส่ใจมากมายถือว่าอยู่บ้านสองมื้อเด็ก ๆ ก็มากินเนื้อสัตว์ได้)

คุณ Manager ยังถามหม่าม้าอีกว่า

คุณแม่ทราบมั๊ยคะว่า  ทำไมเราถึงงดจัดงานวันลอยกระทง

เพราะการลอยกระทง เป็นการขอขมาเจ้าแม่คงคา

ซึ่งเค้าถือว่า เป็น God ของเรา  เค้าเลยงด

เหรอคะ   แล้วโรงเรียนคุณหยุดวันมาฆบูชาทำไม  หม่าม้าถาม

เค้าบอกว่า  เป็น National Holiday ค่ะ  ต้องหยุด

โอย  ไดฯยาวแล้วโน๊ะ

แต่กำลังมันส์  หยุดไม่ได้แล้วค่า

ซีนนี้เลย  ที่ทำให้หม่าม้าวีนแตกสุด ๆ

มาดูกันนะคะ  ว่าอะไร

หม่าม้าถามเค้าว่า แล้ววันสงกรานต์ทำไมไม่จัดงาน

เค้าบอกว่า  สงกรานต์คนไทยไปรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่  ไปกราบไหว้พ่อแม่ ญาติผู้ใหญ่กันค่ะ

อ้าว  งี้คุณก็สอนให้ลูกชั้นไม่ต้องกราบไหว้พ่อแม่เหรอคะ

แล้วชั้นจะส่งลูกชั้นมาเรียนแพง ๆ ทำไม

ส่งมาให้ลูกอกตัญญูเหรอ  (กรี๊ดดดดดดดด  ในใจ)

ถ้าคนอื่นเค้ารู้ว่าโรงเรียนคุณเป็นอย่างนี้

เค้าคงส่งลูกเค้ามาเรียนกันหรอกนะคะ

เค้าบอก ใจเย็น ๆ ค่ะ คุณแม่  (ใจเย็นไงไหวคะ)

หม่าม้าบอกเค้าว่า  คุณรู้มั๊ยคะ  เดี๋ยวนี้เด็กที่เรียนอินเตอร์

บางทีจะรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยมากกว่าเด็กที่เรียนโรงเรียนไทยอีกนะคะ

เพราะเค้าเล็งเห็นถึงวัฒนธรรมของชาติ

มีจัดทุกเทศกาล  เพื่อที่จะให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้ว่าวัฒนธรรม เทศกาลนี้มีความเป็นมายังไง

เค้าบอกว่าโรงเรียนนี้เป็นคริสเตียนค่ะ

(หม่าม้าไม่ได้ว่าโรงเรียนอื่น ๆ ที่เป็นคริสเตียน  หรือคนที่นับถือคริสเตียนนะคะ

หม่าม้าหมายถึงบุคคลและโรงเรียนนี้เท่านั้นค่ะ)

ในชื่อโรงเรียนก็มีคำว่า Christian

ใช่ค่ะ  หม่าม้าไม่เถียง

แต่คุณก็มีคำว่า International

คุณต้องยอมรับวัฒนธรรมของทุกชาติได้

แล้วยิ่งคุณอยู่ในประเทศไทย

ประเทศที่นับถือศาสนาพุทธซะส่วนใหญ่เนี่ย

คุณไม่ควรทำอย่างนี้

ไม่ง้านคุณก็เอาคำว่า International ออกซะ

ให้เหลือคำว่า Christian อย่างเดียว

คนอื่นเค้าจะได้รู้ว่า โรงเรียนนี้เป็น Christian

วันที่ 10 มี.ค. 51

ก่อนเคารพธงชาติ

คุณ Manager กลายพันธุ์

(เป็นคนไทย และนับถือศาสนาพุทธมาก่อน แต่ตอนนี้เปลี่ยนศาสนาแล้ว)

ก็เอาสร้อยของแบงค์มาให้หม่าม้า

คุณแม่คะ  นี่.(ชื่อเค้า).เป็นคนถอดมาเองค่ะ

หม่าม้าหันไปมองแว๊บนึง แล้วก็บอกเค้าว่า

จริง ๆ คุณก็ไม่มีสิทธิถอดนะ

เค้าคงโมโหหรืออะไรไม่ทราบ

เดินไปนั่งที่โต๊ะ

พอได้เวลาเคารพธงชาติ

ทุกคนยืนเคารพธงชาติกันทุกคน

ยกเว้นคุณเธอค่ะ

ในใจหม่าม้าปรี๊ดดดแล้ว

ชั้นจะพูดอะไรให้คุณเธอรู้สึกดีมั๊ย

มองแล้วมองอีก

คุณเธอเค้าก็ไม่รู้สึกรู้สา

ไม่สำนึกบุญคุณประเทศชาติ

เกิดและโตมา  หากินก็ในประเทศตัวเอง

แต่ไม่รักชาติตัวเองซะเลย

หม่าม้าปล่อยให้เพลงชาติจบโดยไม่ว่าอะไรเค้า

ทุกคนมองเป็นตาเดียวกัน

ทำไมเธอทำอย่างนี้

วันรุ่งขึ้น สองแสบไม่สบายเลยไม่ได้ไปโรงเรียน

วันพุธ 12 มี.ค 51

วันนี้สองแสบไปโรงเรียนตามปกติ

วันนี้มี Chapel  เด็ก ๆ ไปเคารพธงชาติกันที่ห้องข้างบน

หม่าม้าเลยเดินมาหาเสมียนถามว่าเมื่อวานคุณเธอเค้ายืนเคารพธงชาติมั๊ย

ได้คำตอบว่า  "ไม่ค่ะ"

หรือเธอจะกลายพันธุ์ไปแล้วจริง ๆ

วันนี้เจ้าของโรงเรียนกลับมาแล้ว

ตอนเย็นหม่าม้าไปรับ

แบงค์เอาเป้สีแดงมาโชว์

บอกว่าเจ้าของโรงเรียนให้

เอ๊  ชักจะแปลก ๆ

เอามาให้ทำไม

(เค้ารู้กำหนดการณ์ของเราค่ะ  รู้ว่าเราจะไปโรงเรียนจนจบ Semester คือวันที่ 19)

กลับมาบ้าน

หม่าม้าคุยกับป่าป๊า

แล้วลงความเห็นว่า

เราจะไม่ให้เด็ก ๆ ไปโรงเรียนแล้ว

เหลืออีกไม่กี่วันก็จบ Semester

กลัวเค้าจะแกล้งลูกเรา  (คิดมากไปมั๊ย)

จริง ๆ ตอนแรกอยากให้ไปจนจบ Semester

ไม่อยากให้เด็กอยู่บ้านนานเกินไป

เพราะกว่าจะไปเริ่มเรียนที่ใหม่  ก็ต้องรอเปิดเทอม 3 เดือนเมษา หลังสงกรานต์แหนะ

แต่คิดไปคิดมา อย่าดีกว่า  เพื่อความปลอดภัย

เราไม่รู้ว่า  เค้าคิดอะไรมั่ง  โดยเฉพาะครูโรคจิต

วันที่ 13  ให้เด็กหยุดเรียนแล้วค่ะ

โทรไปบอกโรงเรียนว่าลาออกแล้วนะ

เสมียนบอกว่าเดี๋ยวเค้าจะบอกเจ้าของให้

แล้วเย็นวันนั้น  หม่าม้าก็ได้รับอีเมล์นี้

หึ หึ  หม่าม้าไม่ต้องการคำแก้ตัวใด ๆ

และไม่มีทางกลับไปแน่นอน  มาเสนอทำไม

แบงค์กับครูประจำชั้นและเพื่อน ๆ

หลังจากนี้หม่าม้าก็โทรไปให้เสมียนทำเรื่องขอค่า Book Deposit คืน

ในใจหม่าม้ายังคิดว่าจะได้คืนเท่าไหร่น้า

เพราะเพื่อนแบงค์  เพิ่งลาออกก่อนหน้าแบงค์ไปตอนต้น Semester

ได้คืนแค่ 60%

หม่าม้าคิดว่าถ้าหม่าม้าได้คืนแค่ 60% เนี่ยมันต้องมีเรื่องด่ากันอีกซักตั้งนึงแน่

เพราะที่เคยคุยกับ Manager เมื่อปีที่แล้วที่เด็ก G.6 ออกกัน

เค้าได้คืนกันแค่ 80%  ทั้ง ๆ ที่โรงเรียนอื่นให้เต็มร้อย

หม่าม้ายังคิดในใจว่า 80% ก็ยังโอเคน่ายังอีกตั้งหลายปีกว่าจะจบ

ถือเป็นค่าบุบสลายของหนังสือที่ลูก ๆ เราใช้แล้วกัน

แต่ใครจะคิดว่า  เราจะได้ใช้หนังสือเค้าแค่ปีกว่า ๆ

ปีที่แล้วได้ใช้ original

มาปีนี้ให้ใช้ copy เฉยเลย

copy มาทุกเล่ม  ให้เหตุผลว่า  เดี๋ยวเด็กทำหาย

ทำหายก็หักเงินไปซิคะ

พอหม่าม้าท้วงไป  เค้าก็เอา original มาให้ใช้

ใครไม่ท้วงก็ได้ copy ไปใช้ค่ะ

ทำอย่างนี้แล้วมีหน้าจะมาหักค่า Book Deposit เยอะ ๆ อีก  ไม่รู้จักละอาย

วันไปรับเงินคืน

หม่าม้าเตรียมใจไว้แล้ว ว่าต้องได้ด่าแน่

แต่เค้าบอกได้ 80% ค่ะ คุณแม่

หม่าม้าถาม  แล้วของน้องเบนซ์ล่ะคะ

ได้กี่เปอร์เซ็นต์  ยังไม่เคยได้ใช้หนังสือคุณซักเล่มเลยนะ

ของน้องเบนซ์ได้คืนเต็มค่ะ  คุณแม่

แหม  กลัวเราด่าละซิ  5555

เพื่อนแบงค์ได้แค่ 60  เราได้ 80

มันไม่มีกฏ ไม่มีเกณฑ์กันเลยจริง ๆ   ทำอะไรตามใจฉันเหลือเกิน

จบกันที  โรงเรียนนี้

ออกมาแล้วสบายใจจัง

สองแสบมาเรียนที่ใหม่แล้ว

เป็นระบบอังกฤษ  ทั้งชื่อ และหลักสูตรมาจากอังกฤษทั้งหมด

Home Room Teacher เป็นครูที่ถูกส่งมาจากทางอังกฤษทั้งหมด

คิดว่าหม่าม้าคงเลือกโรงเรียนไม่ผิดแล้วนะจ๊ะ

ป.ล.  ข่าวล่าสุด  โรงเรียนเก่าปิดปลายปีการศึกษานี้แน่นอนค่ะ

เข้ามาทำธุรกิจบนผืนแผ่นดินนี้ แล้วไม่เคารพผืนแผ่นดิน

สมควรที่จะเจ๊ง ม้วนเสื่อกลับประเทศไปเลย  ชิ่ว ชิ่ว